Timur

Pczak (od uzbeckiego słowa Pichoq – nóż) to tradycyjny nóż Uzbeków i Ujgurów rozpowszechniony z niewielkimi różnicami w szczegółach w całej Azji Środkowej. Pczaki tradycyjnie mają jednosieczną klingę o pełnym płaskim szlifie osadzoną w wąskiej rączce o okrągłym przekroju. Wąski tang wychodzi z klingi na poziomie grzbietu. Są to noże użytkowe, do robót kuchennych, chociaż u Ujgurów pczak był atrybutem mężczyzny, więc musiał być też używany jako broń. Pczaki robiono z różnych materiałów, dla bogaczy były to bogato zdobione noże z najwyższej jakości stali i z takim egzemplarzem mamy tutaj do czynienia. Timur należy do typu określanej jako kajke – czubek noże podniesiony jest do góry powyżej linii grzbietu. Głownia wykonana została z damastu lokalnej produkcji, a nie zamawianego w Rosji. Uzbeckie damasty hartowane są niżej niż rosyjskie ale nie ustępują im pod względem estetyki. W skład pakietu wchodzi stal R260 (lub jej lokalny analog), wysokowęglowa stal narzędziowa i nikiel (srebrne nitki na głowni). Może się wydawać dziwne że nie podaję tutaj konkretnej marki, ale jest to normalna sytuacja w przypadku produkcji nożowej z Azji Środkowej. Tamtejsi mistrzowie głowni, czyli kowale specjalizujący się w głowniach nożowych nie mówią marka stali taka i taka. Oni mówią tak: "szyna plus piła - płatnica". Rękojeść w całości, nie licząc ozdobnego, zdobionego masą perłową giulbandu (tak nazywa się charakterystyczny dla pczaków bolster) zrobiona jest z superdrogiego materiału jakim jest stabilizowany ząb mamuta. Pochwa skórzana o tradycyjnej dla noży z tego regionu formie, z ozdobnym tłoczonym wzorkiem.

Długość całkowita: 290 mm

Długość ostrza: 167 mm

Szerokość ostrza (maks.): 36 mm

Grubość klingi (maks.): 4 mm