Pczak uzbecki (rękojeść róg kosuli)

Pczak (od uzbeckiego słowa Pichoq – nóż) to tradycyjny nóż Uzbeków i Ujgurów rozpowszechniony z niewielkimi różnicami w szczegółach w całej Azji Środkowej. Pczaki tradycyjnie mają jednosieczną klingę o pełnym płaskim szlifie osadzoną w wąskiej rączce o okrągłym przekroju. Wąski tang wychodzi z klingi na poziomie grzbietu. Są to noże użytkowe, do robót kuchennych, chociaż u Ujgurów pczak był atrybutem mężczyzny, więc musiał być też używany jako broń. Pczaki robiono z różnych materiałów, dla bogaczy mogły to być wysokiej jakości stale z bogato zdobionymi, jednak takie egzemplarze należały do rzadkości. Bułat i damast szedł raczej na szable, a masowo wytwarzane pczaki robiono ze stali węglowych o niewysokiej twardości. Dzisiaj robi się sporo pczaków z nierdzewki, głównie z rosyjskiej stali nierdzewnej 40x13 hartowanej w przedziale 54-56 HRC.

Do tej właśnie grupy, tj. do pczaków ze stali nierdzewnej należy niniejszy pczak o prostej głowni – grzbiet noża biegnie po linii prostej od rękojeści do sztychu, z minimalnym spadkiem. Pczaki tego typu nazywane są kordami. Rękojeść z rogu kosuli – szeroko występującego w Azji Środkowej ssaka z rodziny jeleniowatych. Bolster z melchioru. Pochwa o tradycyjnej dla noży z tego regionu formie wykonana z cienkiej skóry zdobionej tłoczonym ornamentem.

Długość całkowita: 344 mm

Długość ostrza: 212 mm

Szerokość ostrza (maks.): 36 mm

Grubość klingi (maks.): 3,8 mm

Stal (według nomenklatury rosyjskiej): 40x13