Pczak uzbecki (pochwa czekanka)

Pczak (od uzbeckiego słowa Pichoq – nóż) to tradycyjny nóż Uzbeków i Ujgurów rozpowszechniony z niewielkimi różnicami w szczegółach w całej Azji Środkowej. Pczaki tradycyjnie mają jednosieczną klingę o pełnym płaskim szlifie osadzoną w wąskiej rączce o okrągłym przekroju. Wąski tang wychodzi z klingi na poziomie grzbietu. Są to noże użytkowe, do robót kuchennych, chociaż u Ujgurów pczak był atrybutem mężczyzny, więc musiał być też używany jako broń. Pczaki robiono z różnych materiałów, dla bogaczy mogły to być wysokiej jakości stale z bogato zdobionymi, jednak takie egzemplarze należały do rzadkości. Bułat i damast szedł raczej na szable, a masowo wytwarzane pczaki robiono ze stali węglowych o niewysokiej twardości.

Niniejszy pczak typu kajke (czubek noża wyniesiony jest ku górze ponad linię grzbietu) posiada głownię z uzbeckiego damastu skuwanego. Wzór damastu wyraźny i estetyczny ale twardością nie dorównuje damastom rosyjskim (jest rzędu 56-58 HRC, podczas gdy w Rosji damast hartuje się na 59-62 HRC). Bardzo ładna rzeźbiona rękojeść typu sukma (czyli o montażu wsadowym) z drewna platana wschodniego. Typowy dla pczaków bolster z melchioru z czarnym ornamentem. Pochwa metalowa, zdobiona ręczną, barwioną na czarno czekanką i wstawkami z masy perłowej (sadafu).

Długość całkowita: 315 mm

Długość ostrza: 167 mm

Szerokość ostrza (maks.): 34 mm

Grubość klingi (maks.): 4 mm

Pochwa metalowa (melchior), ręczna czekanka, sadaf