Pczak uzbecki (laminat, róg archara)

Pczak (od uzbeckiego słowa Pichoq – nóż) to tradycyjny nóż Uzbeków i Ujgurów rozpowszechniony z niewielkimi różnicami w szczegółach w całej Azji Środkowej. Pczaki tradycyjnie mają jednosieczną klingę o pełnym płaskim szlifie osadzoną w wąskiej rączce o okrągłym przekroju. Wąski tang wychodzi z klingi na poziomie grzbietu. Są to noże użytkowe, do robót kuchennych, chociaż u Ujgurów pczak był atrybutem mężczyzny, więc musiał być też używany jako broń. Pczaki robiono z różnych materiałów, dla bogaczy mogły to być wysokiej jakości stale z bogato zdobionymi, jednak takie egzemplarze należały do rzadkości. Bułat i damast szedł raczej na szable, a masowo wytwarzane pczaki robiono ze stali węglowych o niewysokiej twardości.

Ten egzemplarz to klasyczny pczak typu kajke, gdzie czubek noża wyniesiony jest ku górze ponad linię grzbietu. Głownia to dość rzadki i pracochłonny laminat: warstwa centralna to przekuty pilnik, czyli stal typu R12 (nic bliższego nie da się powiedzieć bo uzbecki kowal sam nie znał marki, w końcu pilnik to pilnik), na którą z obu stron nałożono warstwy uzbeckiego, niskohartowanego (40-45 HRC) damastu (tutaj informacja o składowych pakietu ogranicza się do stwierdzenia "szyna" - czyli stal R260 lub jej lokalny analog i piła płatnica - czyli wysokowęglowa stal narzędziowa. Srebrzyste nitki to nikiel. Taka głownia jest podatna na korozję, należy pamiętać o wycieraniu noża po użyciu i przechowywać w suchym miejscu. Rękojeść o montażu wsadowym z rogu archara (podgatunek dzikiej owcy). Giulband (charakterystyczny dla pczaków bolster) zdobiony masą perłową (sadaf). Pochwa o tradycyjnej dla noży z tego regionu formie wykonana z cienkiej skóry z wytłoczonym ozdobnym ornamentem.

Długość całkowita: 266 mm

Długość ostrza: 142 mm

Szerokość ostrza (maks.): 30 mm

Grubość klingi (maks.): 3,2 mm