Pczak uzbecki (damast skuwany, rękojeść róg suhaka)

Pczak (od uzbeckiego słowa Pichoq – nóż) to tradycyjny nóż Uzbeków i Ujgurów rozpowszechniony z niewielkimi różnicami w szczegółach w całej Azji Środkowej. Pczaki tradycyjnie mają jednosieczną klingę o pełnym płaskim szlifie osadzoną w wąskiej rączce o okrągłym przekroju. Wąski tang wychodzi z klingi na poziomie grzbietu. Są to noże użytkowe, do robót kuchennych, chociaż u Ujgurów pczak był atrybutem mężczyzny, więc musiał być też używany jako broń. Pczaki robiono z różnych materiałów, dla bogaczy mogły to być wysokiej jakości stale z bogato zdobionymi, jednak takie egzemplarze należały do rzadkości. Bułat i damast szedł raczej na szable, a masowo wytwarzane pczaki robiono ze stali węglowych o niewysokiej twardości.

Niniejszy pczak typu kajke (czubek noże podniesiony jest do góry powyżej linii grzbietu) wykonany został z damastu lokalnej produkcji, a nie zamawianego w Rosji. Uzbeckie damasty hartowane są niżej niż rosyjskie ale nie ustępują im pod względem estetyki. W skład pakietu wchodzi stal R260 (lub jej lokalny analog) i wysokowęglowa stal narzędziowa pozyskiwana ze starych pił do drewna, łańcuchów pił mechanicznych itp. Może się wydawać dziwne że nie podaję tutaj konkretnej marki, ale jest to normalna sytuacja w przypadku produkcji nożowej z Azji Środkowej. Tamtejsi mistrzowie głowni, czyli kowale specjalizujący się w głowniach nożowych nie mówią marka stali taka i taka. Oni mówią tak: "szyna plus piła – płatnica". Pełny płaski szlif. Typowy dla pczaków bolster z melchioru. Sama rękojeść zrobiona jest z rogu suhaka stepowego, gatunku antylopy występującego na suchych stepach i półpustyniach Azji Środkowej. Montaż rączki wsadowy. Tradycyjna dla pczaków pochewka z cienkiej skóry z tasiemką do zawieszenia na pasie.

Długość całkowita: 270 mm

Długość ostrza: 152 mm

Szerokość ostrza (maks.): 34 mm

Grubość klingi (maks.): 4,6 mm