Pczak uzbecki (damast skuwany, rękojeść róg kosuli)

Pczak (od uzbeckiego słowa Pichoq – nóż) to tradycyjny nóż Uzbeków i Ujgurów rozpowszechniony z niewielkimi różnicami w szczegółach w całej Azji Środkowej. Pczaki tradycyjnie mają jednosieczną klingę o pełnym płaskim szlifie osadzoną w wąskiej rączce o okrągłym przekroju. Wąski tang wychodzi z klingi na poziomie grzbietu. Są to noże użytkowe, do robót kuchennych, chociaż u Ujgurów pczak był atrybutem mężczyzny, więc musiał być też używany jako broń. Pczaki robiono z różnych materiałów, dla bogaczy mogły to być wysokiej jakości stale z bogato zdobionymi, jednak takie egzemplarze należały do rzadkości. Bułat i damast szedł raczej na szable, a masowo wytwarzane pczaki robiono ze stali węglowych o niewysokiej twardości. Oferowany tutaj pczak posiada głownię z uzbeckiego damastu hartowanego niżej niż damasty rosyjskie - w przedziale 56-58 HRC. Skład pakietu można określić tylko w przybliżeniu - składa się na niego stal R260 (lub jej lokalny analog) i jakaś wysokowęglowa stal narzędziowa. Może się wydawać dziwne że nie podaję tutaj konkretnej marki, ale jest to normalna sytuacja w przypadku produkcji nożowej z Azji Środkowej. Tamtejsi mistrzowie głowni, czyli kowale specjalizujący się w głowniach nożowych nie mówią: "marka stali taka i taka". Oni mówią tak: "szyna plus piła – płatnica". Głownia ma tradycyjny profil pczaka typu kajke, gdzie czubek noża wyniesiony jest ku górze ponad linię grzbietu. Rękojeść z rogu kosuli – szeroko występującego w Azji Środkowej ssaka z rodziny jeleniowatych. Bolster mosiężny. Pochwa o tradycyjnej dla noży z tego regionu formie wykonana z cienkiej skóry zdobionej tłoczonym ornamentem.

Długość całkowita: 272 mm

Długość ostrza: 155 mm

Szerokość ostrza (maks.): 31 mm

Grubość klingi (maks.): 3 mm